تفسیر نور (محسن قرائتی)
«258» أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ قالَ أَنَا أُحْيِي وَ أُمِيتُ قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي کَفَرَ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
آيا آن کس (نمرود) را که خداوند به او پادشاهى داده بود، نديدى که با ابراهيم درباره‌ى پروردگارش محاجّه و گفتگو مى‌کرد؟ زمانى که ابراهيم گفت: خداى من کسى است که زنده مى‌کند و مى‌ميراند، او گفت: من هم زنده مى‌کنم و مى‌ميرانم. ابراهيم گفت: خداوند خورشيد را از مشرق مى‌آورد، پس تو (که مى‌گويى حاکم بر جهان هستى،) خورشيد را از مغرب بياور. (در اينجا بود که) آن مرد کافر مبهوت و وامانده شد. و خداوند قوم ستمگر را هدايت نمى‌کند.
جلد 1 - صفحه 412