تفسیر نور (محسن قرائتی)
«259» أَوْ کَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ کَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِکَ وَ شَرابِکَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى حِمارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آيَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ کَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ
يا همانند کسى (عُزَير) که از کنار يک آبادى عبور کرد، در حالى که ديوارهاى آن بر روى سقف‌هايش فرو ريخته بود (و مردم آن مرده و استخوان‌هايشان در هر سو پراکنده بود، او با خود) گفت: خداوند چگونه اينها را پس از مرگ زنده مى‌کند؟
پس خداوند او را يک صد سال ميراند و سپس زنده کرد (و به او) گفت: چقدر درنگ کردى؟ گفت يک روز، يا قسمتى از يک روز را درنگ کرده‌ام! فرمود: (نه) بلکه يک‌صد سال درنگ کرده‌اى، به غذا و نوشيدنى خود (که همراه داشتى) نگاه کن (که با گذشت سالها) تغيير نيافته است. و به الاغ خود نگاه کن (که چگونه متلاشى شده است، اين ماجرا براى آن است که هم به تو پاسخ گوييم) و (هم) تو را نشانه (رستاخيز) و حجتى براى مردم قرار مى‌دهيم. (اکنون) به استخوان‌ها (ى مَرکب خود) بنگر که چگونه آنها را بهم پيوند مى‌دهيم و بر آن گوشت مى‌پوشانيم. پس هنگامى که (اين حقايق براى آن مرد خدا) آشکار شد، گفت: (اکنون با تمام وجود) مى‌دانم که خداوند بر هر کارى قادر و تواناست.
جلد 1 - صفحه 414