1- کينه دشمن جدىست، بايد به هوش بود. «وَ إِنْ يَکادُ الَّذِينَ کَفَرُوا لَيُزْلِقُونَکَ»
2- قرآن، از توطئههاى دشمن پرده برمىدارد. «وَ إِنْ يَکادُ الَّذِينَ کَفَرُوا»
3- لبه تيز حمله دشمن رهبرجامعه اسلامى است. «لَيُزْلِقُونَکَ»
4- چشم زخم يک واقعيّت است. «لَيُزْلِقُونَکَ بِأَبْصارِهِمْ»
5- در برابر تهمت به اولياى الهى بايد دفاع کرد. در برابر «يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ» خداوند فرمود: «ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ»
6- قرآن، وسيله غفلت زدايى است. «ما هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ»
7- قرآن، محدود به زمين و زمان خاصّى نيست، کتابى است جهانى و جاودانى براى همه ملتها. «ذِکْرٌ لِلْعالَمِينَ»
«والحمدللّه ربّ العالمين»
«1» بحار الانوار ج 63 ص 17
«2» بحار الانوار ج 95 ص 127
جلد 10 - صفحه 194
سوره حاقّه
اين سوره، پنجاه و دو آيه دارد و در مکّه نازل شده است. نام سوره برگرفته از آيه اول است و به معناى امر ثابت و محقّق است.
محور مطالب اين سوره قيامت و ويژگىهاى آن است و سه نام از نامهاى قيامت: «الْحَاقَّةُ»، «القارعة»، «الْواقِعَةُ» در اين سوره آمده است.
سرنوشت شوم اقوام پيشين، عظمت قرآن و پيامبر، ويژگى دوزخ و بهشت و دوزخيان و بهشتيان، بخشهاى بعدى اين سوره را تشکيل مىدهد.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان