پیام‌های تفسیر نور

1- انبيا از مردم پاداش نمى‌خواستند. «أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً» 2- به طور طبيعى، مردم از عالم دينى که هدف مادى داشته باشد فرار مى‌کنند. «فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ» 3- صبر و مقاومتى مورد سفارش است که براى فرمان خدا باشد، نه از روى يکدندگى و لجاجت بى‌جا. «فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ» 4- رهبر جامعه نبايد در هيچ شرايطى امّت را رها کند. «لا تَکُنْ کَصاحِبِ الْحُوتِ» 5- دعا و مناجات، زمينه تدارک الهى است. نادى‌ ... تَدارَکَهُ‌ 6- توفيق توبه، نعمت الهى است. «تَدارَکَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ» 7- توبيخ، ملامت و آوارگى در بيابانهاى خشک، تنها کيفر يک بى صبرى است. «لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ» 8- فرياد و ناله‌اى ارزش دارد که برخاسته از درون باشد، وگرنه نفاق است. «نادى‌ وَ هُوَ مَکْظُومٌ» 9- توبه و گفتگو با خداوند، راهى است براى دريافت نعمت‌هاى ويژه. إِذْ نادى‌ وَ هُوَ مَکْظُومٌ‌ ... فَاجْتَباهُ رَبُّهُ‌ «1». صافات، 145- 146. جلد 10 - صفحه 191 10- به جاى آنکه افراد را به خاطر يک لغزش طرد کنيم، آنها را تدارک کنيم، ضعف‌ها را برطرف و آنگاه به آنان مسئوليّت دهيم. تَدارَکَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ‌ ... فَاجْتَباهُ رَبُّهُ‌ 11- انتخاب پيامبران تنها بدست خداست. «فَاجْتَباهُ رَبُّهُ»