تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ما تَرى فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرى مِنْ فُطُورٍ «3»
الَّذِي خَلَقَ: آن خدائى که بيافريد، سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً: هفت آسمان را مطابق يکديگر يکى بر بالاى ديگرى، ما تَرى فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ: نمى‌بينى اى بيننده در آفريدن خداى بخشنده در خلقت آسمانها، مِنْ تَفاوُتٍ: هيچ تفاوتى و اختلافى و تناقضى و اعوجاجى و بى‌تناسبى، بلکه همه را مستقيم و راست و
«1» به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 380، حديث 12.
«2» مدرک ياد شده، حديث 13.
جلد 13 - صفحه 240
مناسب و ملايم يکديگر، و همه در کمال احکام و اتقان و اتساق و انتظام مساوى هم، بر وفق حکمت و مصلحت است. فَارْجِعِ الْبَصَرَ: پس بار ديگر باز گردان چشم را به جانب آن، هَلْ تَرى مِنْ فُطُورٍ: آيا مى‌بينى به معاينه هيچ شکافى و خللى و عدم تناسبى. خلاصه اگر شبهه دارى، ثانيا نگاه کن تا دريابى.