تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما کُنَّا فِي أَصْحابِ السَّعِيرِ «10»
وَ قالُوا لَوْ کُنَّا: و گويند کافران به خزنه از روى تأسف و تحسر: اگر مى‌بوديم ما، نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ: که مى‌شنيديم سخن پيغمبران را، يا تعقل مى‌کرديم در کلمات ايشان، و جدال نمى‌کرديم و اعتماد مى‌نموديم بر آنچه ظاهر بود از صدق ايشان به معجزات باهرات، و تفکر مى‌کرديم در انوار حکمت که از اقوال و افعال آنها معاينه مى‌نموديم، ما کُنَّا فِي أَصْحابِ السَّعِيرِ: نبوديم از ياران جهنم و از جمله ايشان. حاصل آنکه: اگر ما استماع انذار ايشان مى‌کرديم مانند استماع طالبان حق، يا تعقل مى‌نموديم، در اين باب مانند تعقل متأملان و تفکر مستبصران، به عذاب جهنم گرفتار نمى‌شديم.