تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِيرٌ «12» جلد 13 - صفحه 244 بعد از آن بيان وعد را فرمايد: إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ‌: بدرستى که آنان که مى‌ترسند، رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ‌: از عذاب پروردگار خود به اجتناب از معصيت و بجا آوردن طاعت در حالتى که متلبس است به غيب، يعنى از ايشان غايب و معاين ايشان نيست، يا آنکه ايشان غايبند از عذاب و آن را نمى‌بينند، يا پنهانند از نظر مردمان، يعنى غايبانه مرتکب قبايح نشوند و ترک واجب ننمايند، يا آثار خوف که گريه و ناله است در پنهانى و خلوت ظاهر کنند تا از ريا محفوظ باشند. يا مراد غيب دل است که پوشيده از مردمان و هويداست نزد داناى آشکارا و پنهان، يعنى کسانى که به دل ترسکار باشند، لَهُمْ مَغْفِرَةٌ: مر ايشان راست آمرزش گناهان، وَ أَجْرٌ کَبِيرٌ: و مزد بزرگ که لذات دنيا در مقابل آن به نهايت حقير است که نعيم بهشت باشد، يعنى مزد ترسندگان، امان است از هرچه مى‌ترسند. تبصره: خشيت، حال نفسانيه‌اى است که ناشى شود از شعور به عظمت پروردگار و هيبت او، و ترس حجت از قرب او؛ و اين حالت حاصل نشود مگر براى کسى که اطلاع يابد بر جلال کبريائى، و چشنده باشد لذت قرب سبحانى را. در کتاب کافى از حضرت صادق عليه السّلام: الا انّ المؤمن يعمل بين مخافتين: بين اجل قد مضى لا يدرى ما للّه صانع، و بين اجل قد بقى لا يدرى ما للّه قاض فيه، فليأخذ العبد المؤمن من نفسه لنفسه و من دنياه لآخرته. «1» فرمود: آگاه باشيد بدرستى که مؤمن عمل نمايد ميان دو ترس: مدتى که گذشته نمى‌داند چه معامله در آن خدا فرمايد. و مدتى که باقى مانده، نمى‌داند خدا چه حکم فرمايد. پس بايد اخذ نمايد بنده مؤمن از نفس خود براى خود به طاعات، و از «1» اصول کافى، جلد 3، صفحه 113، حديث 9، قسمتى از خطبه رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله به روايت امام صادق عليه السّلام. جلد 13 - صفحه 245 دنياى خود براى آخرتش.