تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَسِرُّوا قَوْلَکُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ «13»
شأن نزول: مشرکين به فراخى عيش مغرور شده، در باره حضرت سخنانى گفتند. چون چند مرتبه رسوا شدند، قرار دادند که مخفيانه صحبت کنند تا پيغمبر خبردار نگردد؛ آيه نازل شد:
وَ أَسِرُّوا قَوْلَکُمْ: و پنهان سازيد گفتار خود را در باره پيغمبر، أَوِ اجْهَرُوا بِهِ:
يا آشکار کنيد به آن، يعنى نزد خداى تعالى هر دو يکسان است، إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ: بدرستى که او داناست به آنچه در سينه‌هاست قبل از آنکه بر زبان گذرد. پس ذاتى که به ضماير واقف است، اگر ستر کنيد يا آشکارا، بر او پوشيده نخواهد بود.