زمين متشکّل از بخش‌هاى نفوذپذير ونفوذناپذير است. اگر تمام قسمت‌هاى آن نفوذناپذير بود، آبى ذخيره نمى‌شد و اگر تمام زمين نفوذپذير بود، زمين به صورت باتلاق در مى‌آمد.
«غور» به معناى فرورفتن در عمق است و «مَعِينٍ» به معناى آسان و روان است.
آخرين آيه به منزله تفسير آيه قبل است. در آيه 29 مى‌فرمايد: «قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ» و در آيه
«1». شعراء، 138.
جلد 10 - صفحه 166
30، نمونه رحمت را آب روان، ذکر مى‌کند. در آيه اول مى‌فرمايد: بر او توکل کرديم و در آيه بعد مى‌فرمايد: دليل توکل بر او اين است که اگر آب مورد نياز به زمين فرو رود، هيچ کس نمى‌تواند آن را بياورد.
امام باقر عليه السلام (در تأويل آيه) فرمود: اگر امام شما غايب باشد چه کسى براى شما امام ظاهر مى‌فرستد که اخبار آسمان‌ها و زمين و حلال و حرام را براى شما بگويد؟ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُکُمْ غَوْراً ... «1»