اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل هُوَ الرَّحمن‌ُ آمَنّا بِه‌ِ وَ عَلَيه‌ِ تَوَکَّلنا فَسَتَعلَمُون‌َ مَن هُوَ فِي ضَلال‌ٍ مُبِين‌ٍ «29»
بفرما خداي متعال رحمن است ايمان آورديم ما باو و بر او توکل نموديم پس زود باشد که شما بدانيد کيست آن کس که در ضلالت آشکار است.
قُل هُوَ الرَّحمن‌ُ خداي متعال اصل خلقت تمام مخلوقات آسمان و زمين و آنچه در آنها است از روي رحمت خلق فرموده است که سر تا سر ممکنات را فرا گرفته احدي طلبکار از خدا نبود که بگويد بايد مرا خلق کني فقط قابليت وجود داشت خداوند تفضلا او را خلق فرمود و آنچه هم بهر مخلوقي عنايت فرموده و ميفرمايد چه در دنيا و چه در آخرت آنهم از راه تفضل است فقط قابليت تفضل داشته باشد که در محل غير قابل قبيح است لذا چون کفار و اهل ضلال قابليت ندارند از رحمت و تفضل دورند که ميفرمايد: وَ رَحمَتِي وَسِعَت کُل‌َّ شَي‌ءٍ فَسَأَکتُبُها لِلَّذِين‌َ يَتَّقُون‌َ- الي قوله تعالي- أُولئِک‌َ هُم‌ُ المُفلِحُون‌َ اعراف آيه 155 و 156.
آمَنّا بِه‌ِ ايمان بخدا بتوحيد است بجميع اقسام خمسه توحيد ذاتي توحيد صفاتي افعالي عبادتي نظري و ايمان بجميع صفات کماليه و جماليه و جلاليه و ايمان بجميع انبياء و رسل و فرستادگان او و ايمان بجميع کتب و احکام او و ايمان بعدل و امامت ائمه هدي و ايمان بآخرت و ايمان بجميع ضروريات دين و مذهب و بتمام خصوصيات معاد و بهشت و جهنم و آنچه فرموده و آنچه کرده و ميکند.
وَ عَلَيه‌ِ تَوَکَّلنا توکل ايکال امر است باو هر چه صلاح باشد و رضا بقضاي الهي و تسليم بافعال او و برداشتن نظر از اسباب.
جلد 17 - صفحه 119
فَسَتَعلَمُون‌َ ممکن است در همين دنيا معلوم شود موقعي که دچار بلاهاي الهي شوند يا در حال احتضار و سکرات مرگ و در دوره برزخ و در قيامت و صحراي محشر بر تمام معلوم شود.
مَن هُوَ فِي ضَلال‌ٍ مُبِين‌ٍ کافر يا مسلم مشرک يا موحد مخالف يا موافق سني يا شيعه عاصي يا مطيع فاسق يا عادل بالاخره چيزي مجهول نميماند يوم تبلي السرائر همين نحوي که معلوم ميشود اينکه امور خوب و بد از هم جدا ميشوند: فَرِيق‌ٌ فِي الجَنَّةِ وَ فَرِيق‌ٌ فِي السَّعِيرِ شوري آيه 5. حق و باطل امتياز پيدا ميکند سعيد و شقي معلوم ميشود.