تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ (261) ترجمه‌ مثل آنانکه انفاق مى‌کنند مالهاشان را در راه خدا مثل دانه است که بروياند هفت خوشه را که در هر خوشه صد دانه باشد و خدا ميفزايد براى آنکس که ميخواهد و خدا وسعت دهنده دانا است. تفسير افزايش بحسب حال و کمال و اخلاص منفق است و قصد قربت در انفاق شرط است چنانچه قمى از حضرت صادق (ع) نقل نموده است که اين آيه براى کسى است که انفاق کند براى رضاى خدا و عياشى از آنحضرت نقلنموده که چون از بنده مؤمن عمل خيرى صادر شود خداوند زياد مى‌فرمايد هر حسنه او را هفتصد برابر و اين معنى زياد نمودن خدا است براى کسيکه بخواهد و معلوم است که چون دنيا مزرعه آخرت است تشبيه شده است عمل خير بحبه که زارع بکارد و بجاى آن هفتصد حبه برداشت نمايد و خداوند واسع الفضل است بواسطه زيادى عطا و عوض چيزى از خزانه کرمش کم نميشود و دانا است بقدر انفاق و حال انفاق کنندگان هر کس را بقدريکه سزاوار است جزا ميدهد در دنيا و آخرت و اجر کسى را ضايع نخواهد فرمود.