«قنوت»، اطاعت همراه با خضوع است. «سائِحاتٍ» از سياحت به معناى اهل هجرت و روزه است.
با آنکه پيامبر همسران متعدّدى داشت و برخى از آنان نيز اسباب آزار پيامبر را فراهم مىآوردند، امّا پيامبر هيچ کدام را طلاق نداده است. لذا طرح موضوع طلاق در اين آيه، به معناى عدم وابستگى پيامبر به هيچکس و هيچ چيز است تا نزديکان پيامبر گمان نکنند حضرت به آنان نياز دارد و يا آنان افراد مهمى هستند، بلکه چه بسا افرادى بهتر و لايقتر از آنان وجود دارد که آرزوى همسرى پيامبر را در سردارند.
اين آيه نيز به گونهاى فصاحت و بلاغت و اعجاز قرآن را بيان مىدارد، زيرا ايمان، تواضع، توبه، عبادت و روزه در يک نفر جمع مىشود، لذا آنها را بدون حرف واو آورد، ولى باکره و بيوه بودن در يک نفر جمع نمىشود، لذا ميان اين دو صفت، حرف واو آمده است. «1»
همسر پيامبر بايد با پيامبر سنخيّت داشته باشد. در بيان ويژگىها، سخنى از شکل، قبيله، سرمايه و شهرت نيامده، ولى ايمان و عبادت مطرح شده است، زيرا متناسب با رهبرى الهى، کمالات معنوى است.
ازدواج با بيوه در کنار باکره آمده است تا به پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت کاميابى جنسى داده نشود.