پیام‌های تفسیر نور

1- شروع نيکو کافى نيست، اتمام نيکو هم شرط است. «يُنْفِقُونَ ... ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ... مَنًّا» 2- اسلام حافظ شخصيّت محرومان وفقراست و کوبيدن شخصيّت فقرا از طريق منّت را سبب باطل شدن عمل مى‌داند. «لا يُتْبِعُونَ ... مَنًّا وَ لا أَذىً» 3- اعمال انسان، در يکديگر تأثير دارند، يعنى يک عمل مى‌تواند عمل ديگر را خنثى کند. انفاق براى درمان فقر است، ولى منّت‌گذارى آنرا مايه‌ى درد فقرا مى‌گرداند. «يُنْفِقُونَ ... لا يُتْبِعُونَ ... مَنًّا وَ لا أَذىً» 4- خداوند، آينده انفاق کننده را تضمين کرده است. «لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ» 5- کسى که بدون منّت و آزار وفقط براى خدا انفاق مى‌کند، از آرامشى الهى برخوردار است. «يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ... لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ»