تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ (262)
بعد از آن در بيان تهذيب صدقات مى‌فرمايد:
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ: آن کسانى که انفاق مى‌کنند، أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ: مال‌هاى خود را در راه خدا از جهاد و غير آن، ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ: پس از پى در نمى‌آورند آنچه انفاق نموده‌اند، مَنًّا وَ لا أَذىً: منتى و نه اذيتى و آزارى، يعنى در صدقه دادن منت بر کسى ننهند و سرکشى نکنند و نرنجانند فقير را به قول و فعل زشت و قبيحى مانند روى ترش کردن و اظهار کراهت نمودن بلکه به طيب نفس و قول نيکو و بشاشت وجه و طلاقت لسان صدقات را بر فقرا و مساکين عطا کنند.
لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ: مر اين جماعت منفقين را باشد مزد و اجر صدقه آنها نزد پروردگار ايشان. ذکر اين قيد به جهت آنست که نفس به آن موثق باشد. وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ: و ترسى نيست بر ايشان از نقصان و کم شدن اجر و ثواب. وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ: و نيستند ايشان اندوهگين و غمناک شوند از فوت ثواب در زمان آينده.
در منهج- از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که
«1» تفسير برهان، جلد اوّل، صفحه 252، حديث سوّم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 479
فرمود: منت نهنده به آنچه دهد حق تعالى او را، تکلم نفرمايد و نظر رحمت به او ندارد و پاکيزه نسازد او را از معاصى، يعنى او را نيامرزد. «1» و از جمله منت، چشم داشتن به ثنا و شکرگزارى طرف مقابل است، و لذا حق تعالى در مدح اهل بيت در حين تصديق ايشان از قول آنها فرمايد: لا نُرِيدُ مِنْکُمْ جَزاءً وَ لا شُکُوراً.
تفسير برهان- از حضرت صادق عليه السلام فرمود حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: من اسدى الى مؤمن معروفا ثمّ آذاه بالکلام او منّ عليه فقد ابطل اللّه صدقته «2» يعنى: هر که عطا کند به سوى مؤمنى معروفى را، پس اذيت کند او را به کلاهى يا منت گذارد بر او، پس بتحقيق باطل فرمايد خدا صدقه او را.