تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ جاهِدِ الْکُفَّارَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ اغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ «9»
و چون کفار با اين همه موعظه متنبه نشدند، لذا امر مى‌فرمايد به جهاد:
يا أَيُّهَا النَّبِيُ: اى پيغمبر بلند مرتبه، جاهِدِ الْکُفَّارَ وَ الْمُنافِقِينَ: جهاد کن با کفار به شمشير، و با منافقين به محاجه يا به قول رادع، يا به اقامه حدود، زيرا ايشان مرتکب مناهى، و مستوجب حدود مى‌شدند. و از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که رسول خدا با منافقان مقاتله ننمود. «3» وَ اغْلُظْ عَلَيْهِمْ:
و درشتى کن و اظهار خشونت نما بر ايشان، و اصلا مسامحه و ابقا در باره آنها
«1» به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 375، حديث 35.
«2» از ابن عباس؛ منهج الصادقين، جلد 9، صفحه 344.
«3» مدرک ياد شده.
جلد 13 - صفحه 231
منما، يعنى به هر دو گروه، مقاتله و مجاهده نما، وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ: و جايگاه ايشان جهنم است، وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ: و بد جاى بازگشتنى است جهنم.