تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْکُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعالَمِينَ (47)
بعد از آن به جهت تأکيد، امر به يادآورى نعمتهاى خود فرمايد که:
يا بَنِي إِسْرائِيلَ: اى فرزندان يعقوب، اسرائيل! اذْکُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْکُمْ: ياد بياوريد نعمتهاى مرا که انعام فرمودم بر شما، وَ أَنِّي فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعالَمِينَ: و به درستى که من فضيلت دادم شما را بر عالميان. مراد آنست که فضيلت دادم اجداد شما را بر عالميان به توفيق علم و ايمان و عمل صالح و آنها را انبياء و ملوک عادل گردانيدم. و اين تفضيل اختصاص دارد به عالميان زمان خودشان، نه مطلقا؛ زيرا به اجماع امت، پيغمبر ما حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم افضل از تمام انبياء، و امّت آن حضرت هم افضل و اشرف از تمام امم مى‌باشند. به دليل
«1» اصول کافى، کتاب الايمان و الکفر، جلد 2 صفحه 51 حديث دوّم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 139
آيه شريفه: کُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (الخ) «1». يا مراد تفضيل ايشان است به نزول منّ و سلوى و نجات آن از غرق، و هلاک فرعون و فرعونيان.
تبصره: آيه شريفه تکرار نيست، بلکه در آيه سابقه امر به تذکر نعمت به طريق اجمال و در اين آيه به طور تفصيل است. يا آنکه در اول تذکّر نعمت است برايشان، و در ثانى تذکّر نعمت بر پدران آنها باشد. يا تکرار تذکّر نعمت براى تأکيد، و تذکّر تفضيلى که آن اجلّ نعم است خصوصا، و ربط به وعيد شديد، جهت تهديد و ترساندن آن کسى است که غافل شود و به حقوق آن اخلال نمايد.