1- احکام خداوند بر اساس شرايط متفاوت انسانها، تفاوت مىکنند. (براى هر يک از زنان حامله و يائسه، حکم خاصّى قرار داده شده است.) يَئِسْنَ ...، لَمْ يَحِضْنَ وَ أُولاتُ الْأَحْمالِ
2- دين فطرى، ملاکهاى فطرى و طبيعى و همه جايى دارد. زمان بندىها و اندازهگيرىهاى احکام الهى بر محور مسائل طبيعى است. نظير: طلوع و غروب خورشيد، رؤيت ماه، مقدار وَجب و ذراع دست. «ثَلاثَةُ أَشْهُرٍ»
3- فرزند، حريم و حقوقى دارد و زن باردار نمىتواند به ازدواج ديگرى درآيد.
«أُولاتُ الْأَحْمالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ»
4- در مسايل خانوادگى و مراعات حقوق همسر به خصوص در شرايط طلاق و جدايى، به تقواى زياد نياز است. (از ابتداى اين سوره تاکنون چند بار سخن از تقوا به ميان آمده است.) «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ»
5- بخشى از گرههايى که در زندگى پيدا مىشود، به خاطر بى تقوايى است. «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً» (البتّه بخشى از مشکلات افراد باتقوا به خاطر ابتلا و آزمايش است).
6- براى افراد باتقوا، تحمّل سختىها آسان است. چون تقوا ظرفيّت انسان را بالا مىبرد. «يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً» ( «مِنْ أَمْرِهِ» يعنى: «از ناحيه کارهاى او»)
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 109