تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اللاَّئِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِنْ نِسائِکُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلاثَةُ أَشْهُرٍ وَ اللاَّئِي لَمْ يَحِضْنَ وَ أُولاتُ الْأَحْمالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً «4»
«1» بحار الانوار، جلد 71، صفحه 151، با جايگزينى «من احبّ ...».
جلد 13 - صفحه 211
شأن نزول: وقتى حکم زنان مطلقه در عده معلوم شد که (يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ) اصحاب عرض کردند: يا رسول اللّه زنانى که حائض نشوند عده آنها چيست؟ آيه آمد:
وَ اللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ: و آن زنانى که نااميد گشته باشند از حيض، مِنْ نِسائِکُمْ: از جمله زنان شما، إِنِ ارْتَبْتُمْ: اگر شک در آنکه انقطاع خون به جهت کثرت سن است، يا به سبب عارض ديگر، فَعِدَّتُهُنَّ ثَلاثَةُ أَشْهُرٍ:
پس زمان عده ايشان سه ماه است. مراد زنانيند که امثال ايشان حيض بينند (بيان احکام مراجعه به رسائل عمليه است) وَ اللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ: و عدّه زنانى که حائض نشده‌اند و در سن حيض‌اند، همچنين بر سه ماه مقرر است، وَ أُولاتُ الْأَحْمالِ: و صاحبان حمل، يعنى زنان حامله، أَجَلُهُنَ: منتهاى زمان عده ايشان، أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَ: آنست که بنهند بار خود را، يعنى وضع حمل نمايند. اين در عده طلاق است، لکن در عده وفات، ميزان ابعد الاجلين است.
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ: و هر که بپرهيزد خدا را از مخالفت، و مراعات احکام مذکوره و حقوق را نمايد، يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً: قرار دهد از براى او در کارش آسانى، يعنى به سبب تقوى، امر دنيا و آخرت را براى او سهل سازد.