تفسیر نور (محسن قرائتی)
أَسْکِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَکَنْتُمْ مِنْ وُجْدِکُمْ وَ لا تُضآرُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَ إِنْ کُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَکُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَيْنَکُمْ بِمَعْرُوفٍ وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى «6»
(تا پايان زمان عدّه،) زنان را در همانجا که خود سکونت داريد و در توانايى شماست، سکونت دهيد و به آنان (از جهت مسکن و نفقه) آسيب نرسانيد، تا کار بر آنان تنگ نماييد (و مجبور به ترک منزل شوند) و اگر باردار باشند، تا زمانى که وضع حمل کنند نفقه آنان را بدهيد. پس اگر نوزادان شما را شير دادند مزدشان را بدهيد و (درباره نوزاد) ميان خود به نيکى مشورت و توافق کنيد و اگر توافق به دشوارى کشيد، زن ديگرى او را شير دهد (و مرد براى نوزاد دايه بگيرد).
جلد 10 - صفحه 110