تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لا يُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ ما آتاها سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً «7» لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ: بايد که نفقه دهد صاحب فراخى و توانگرى، مِنْ سَعَتِهِ‌: از وسعت و غناى خود به قدر توانائى خود بر مطلّقه نفقه کند، وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ‌: و هر که تنگ شده بر او روزى او، يعنى فقير و تنگدست باشد، فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ‌: از آنچه داده است خدا او را، يعنى بايد هر يک از غنى و فقير، بر وفق خود انفاق کنند، لا يُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً: تکليف نفرمايد خدا هيچ نفسى را، إِلَّا ما آتاها: مگر آنچه به او عطا فرموده از مال، يعنى تکليف ما لا يطاق نفرمايد، سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً: زود باشد که پديد آرد خدا، پس از دشوارى و تنگدستى، آسانى و توانگرى. تنبيه: آيه متضمن چند مسئله است: 1- رجحان توسعه عيال نسبت به اغنيا. 2- اقتصاد آن نسبت به فقرا. 3- وجوب تکليف بر قدر طاقت. 4- وعده يسر بعد از عسر.