اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لِيُنفِق ذُو سَعَةٍ مِن سَعَتِه‌ِ وَ مَن قُدِرَ عَلَيه‌ِ رِزقُه‌ُ فَليُنفِق مِمّا آتاه‌ُ اللّه‌ُ لا يُکَلِّف‌ُ اللّه‌ُ نَفساً إِلاّ ما آتاها سَيَجعَل‌ُ اللّه‌ُ بَعدَ عُسرٍ يُسراً «7»
واجب است و بايد انفاق کند کسي که در سعه هست و متمکن است از سعه خود که توسعه دهد در انفاق، و کسي که روزي او تنگ است و در مضيقه است انفاق کند از آنچه باو داده شده بقدر تمکن و استطاعتش خداوند تکليف نميکند هيچ نفسي را
جلد 17 - صفحه 59
مگر آنچه باو داده شده و توانايي دارد و بزودي خداوند بعد از عسر و مضيقه يسر و توسعه عنايت ميفرمايد.
لِيُنفِق ذُو سَعَةٍ مِن سَعَتِه‌ِ لام لينفق دلالت بر وجوب و لزوم دارد بمعني بايد است که بايد انفاق کند، و اينکه وجوب انفاق در حق تمام کساني که واجب النفقة هستند هست و لو مورد مطلقه است در ايام عده و در مدت ارضاع، و انفاق مجرد خوراک نيست شامل کسوت و سکني و ساير لوازم زندگي ميشود مثل حمام و تنظيف لباس و طبيب و ادويه و امثال اينها، و ذو سعة اغنياء هستند بخل نکنند و امساک ننمايند و بقدر معروف انفاق کنند بلکه در غير واجب النفقة در سبيل اللّه در حقوق واجبه صدقات مندوبه اعانت بفقراء و تهي دستان و ترويج دين و امثال اينها، من سعته بمقدار توسعه البته درجات آنها هم مختلف ميشود.
وَ مَن قُدِرَ عَلَيه‌ِ رِزقُه‌ُ قدر در اينجا بمعني ضيق است يعني کسي که روزي او تنگ است و در مضيقه است.
فَليُنفِق مِمّا آتاه‌ُ اللّه‌ُ همين نحوي که خود و خانواده او زندگي ميکنند با مطلقه در زمان عده و زمان ارضاع رفتار کند.
لا يُکَلِّف‌ُ اللّه‌ُ نَفساً إِلّا ما آتاها چنانچه ميفرمايد: لا يُکَلِّف‌ُ اللّه‌ُ نَفساً إِلّا وُسعَها- الي قوله تعالي- وَ لا تُحَمِّلنا ما لا طاقَةَ لَنا بِه‌ِ بقره آيه 286.
سَيَجعَل‌ُ اللّه‌ُ بَعدَ عُسرٍ يُسراً بنده بايد در مضيقه صبر و تحمل کند و در توسعه شکر و در هر حالي بوظائف ديني خود عمل کند.