تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ «2»
شأن نزول: مروى است که صحابه خدمت حضرت عرض کردند: اگر ما بدانيم دوست‌ترين عمل نزد خداى تعالى کدام است، ما نفس و مال را به آن بذل کنيم؟ حق تعالى آيه نازل فرمود: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ: چون روز احد رسيد، به قول خود عمل ننموده، فرار کردند، حضرت را با معدودى ميان کفار گذاشتند، و لذا سر مبارک حضرت و دندان رباعيه آن سرور به سنگ جفاى مشرکين شکسته شد؛ حق تعالى به جهت توبيخ ايشان اين آيه نازل فرمود:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا: اى کسانى که ايمان آورده‌ايد به خدا و رسول، لِمَ تَقُولُونَ: چرا مى‌گوئيد، ما لا تَفْعَلُونَ: آنچه را که به جا نمى‌آوريد و نخواهيد کرد.
نکته: [ «لم» مرکب است از حرف جر و ماى استفهام، و حذف الف آن با حرف جر در کلام عرب بسيار است، به جهت کثرت استعمال. «1»]
«1» نکته از تفسير منهج الصادقين جلد 9، صفحه 261 نقل گرديد.
جلد 13 - صفحه 144