تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ «4» إِنَّ اللَّهَ‌: بدرستى که خداى تعالى، يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ‌: دوست مى‌دارد آنانکه کارزار مى‌کنند، فِي سَبِيلِهِ صَفًّا: در راه او در حالتى که صف زده‌اند در معرکه جهاد مقابل دشمن، کَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ‌: در حالى که ايشان بناهايند از ارزيز «2» ريخته شده. اين کنايه از استحکام و ثبات قدم آنها در معرکه جنگ است و به يک بيان ديگر، چسبيده بر وجهى که از غايت اتصال در صفوف قتال، هيچ فرجه در ميان ايشان پيدا نمى‌شود. يا در استحکام و استعانت، مانند ديوار کشيده شده مى‌باشند که آن را از ارزيز ريخته باشند. يا در استوا و ثبات قدم و اجتماع کلمه، مانند بنيان مرصوصند. ابن عباس نقل نمايد که حضرت امير المؤمنين عليه السّلام چون در صف قتال قيام مى‌نمود، گوئيا صف آن صفدر مانند ديوار متين و جدار مستحکم بود، و چون اين حال مرضى خداوند سبحان بود، اين آيه در حق آن حضرت نازل فرمود. «3» و حديث حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که فرمود: هر آينه عطا «1» مقراض: قيچى. «2» ارزيز: قلع معادل عربى آن رصاص است که به معناى سرب مى‌باشد. «3» منهج الصادقين، جلد 9، صفحه 264. جلد 13 - صفحه 146 نمايم فردا البته علم را به دست کسى که دوست دارد خدا و رسول را و خدا و رسول او را دوست دارد، «1» نيز دال است بر آنکه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام سرور و سالار آن جماعت است که حق تعالى در اين آيه وصف فرموده است.