1- منّت گذارى و آزار فقير، پاداش انفاق و صدقات را از بين مىبرد. «لا تُبْطِلُوا»
2- ريا، نشانه عدم ايمان واقعى به پروردگار وقيامت است. «يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ»
3- انفاق مهم نيست، انگيزه و روحيّهى انفاق کننده مهم است. «رِئاءَ النَّاسِ»
4- اعمال شخص منّت گذار، رياکار وکافر، تباه است. کلمهى «فَمَثَلُهُ» قابل تطبيق با هر سه گروه است.
5- رياکار، عاقبت رسوا مىشود و حوادث، کاشف حقايق است. «فَتَرَکَهُ صَلْداً»
6- رياکار نه تنها از پاداش آخرت محروم است، بلکه رشد روحى را نيز کسب نکرده است. «لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ»
7- منّتگذار ورياکار، در مدار کفر و مورد تهديد است. «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْکافِرِينَ»