تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ «8»
شأن نزول: در لباب آورده که چند روزى وحى بر حضرت نازل نشد.
کعب بن اشرف به قوم گفت: مژده باد شما را اى يهود که خدا نور پيغمبر را فرو نشاند و کار او به اتمام نخواهد رسيد. اين سخن به سمع مبارک رسيد و خاطر حضرت نگران شد، آيه شريفه نازل شد:
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا: البته مى‌خواهند کفار آنکه فرونشانند، نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ:
نور خداى را که پيغمبر و اسلام و قرآن است، به دهنهاى خود، يعنى به طعن زدن به گفتار ناپسنديده و سخن ناشايسته، يعنى حال ايشان در اين خاموش نمودن حق، مانند کسى است که باد بدمد به دهن خود براى خاموش کردن نور آفتاب عالمتاب؛ و مسلم است که هرگز اين امر وقوع نيابد. وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ:
جلد 13 - صفحه 151
و خداى تعالى تمام گردانيده است نور خود را، يعنى روشنى دين خود و شريعت سيد المرسلين را به اظهار کلمه اسلام و تأييد سيد انام، وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ: و اگرچه کراهت دارند ناگرويدگان از اتمام آن، و کراهت ايشان را اثر و تأثيرى نخواهد بود در خاموش نمودن نور حق و پيغمبر به حق و دين بر حق.