1- تمام پاداش‌ها در آخرت نيست، بخشى از آنها در دنياست. وَ أُخْرى تُحِبُّونَها ...
2- پاداش بايد مورد علاقه‌ى تشويق شونده باشد. «تُحِبُّونَها»
3- رزمندگان مخلص به يکى از دو نيکى مى‌رسند، اگر شهيد شوند: يُدْخِلْکُمْ جَنَّاتٍ ... (که در آيه قبل بود) و اگر پيروز شوند: «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِيبٌ»
4- پيروزى را از خدا بدانيد، نه از تجهيزات و تجربه و تخصص. «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ»
5- اميد به آينده روشن، وسيله‌ى دلگرمى رزمندگان است. «نَصْرٌ، فَتْحٌ»
6- خداوند به وعده‌هاى خود عمل مى‌کند:
در اينجا: «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ» و در جاى ديگر: «إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ» «1»
در اينجا: «فَتْحٌ قَرِيبٌ» و در جاى ديگر: «إِنَّا فَتَحْنا لَکَ فَتْحاً مُبِيناً» «2»
7- براى تشويق رزمندگان به گذشتن از مال و جان، از اهرم بشارت استفاده کنيد.
«وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ»
«1». نصر، 1.
«2». فتح، 1.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 622