1- مؤمن بايد گام به گام رشد کند، در آيات قبل دعوت به تجارت با خدا بود، در اين آيه رسماً به انصار اللّه بودن دعوت مى‌کند، «کُونُوا أَنْصارَ اللَّهِ» (يعنى براى هميشه بر نصرت قانون و اولياى الهى پايدار باشيد).
2- خداوند نيازى به نصرتِ ما ندارد، زيرا همه‌ى نصرت‌ها و پيروزى‌ها از اوست. «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ» ولى انصار خدا بودن، براى ما افتخار است.
«کُونُوا أَنْصارَ اللَّهِ»
3- انبياى الهى مردم را براى خدا مى‌خواهند، نه براى خود و يا گروه و حزب خود. «مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ»
4- پيامبران براى غلبه بر دشمن، مسيرهاى عادّى و طبيعى را طى مى‌کردند و از اسباب ظاهرى و نيروهاى مردمى استفاده مى‌کردند. «مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ»
5- رهبر بايد ارزيابى دقيقى از ياران خود داشته باشد. «مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ»
6- اقرار گرفتن از ياران، نوعى تجديد بيعت و اعلام وفادارى است.
مَنْ أَنْصارِي ... قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ
7- دعوت رهبران دينى را پاسخ دهيم. مَنْ أَنْصارِي ... نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ
8- انسان مختار است که دعوت انبيا را بپذيرد و سعادتمند شود و يا آن را رد کند و بدبخت شود. فَآمَنَتْ طائِفَةٌ ... وَ کَفَرَتْ طائِفَةٌ
9- معمولًا همه مردم به يک پيامبر ايمان نياورده‌اند، بلکه بعضى کفر مى‌ورزيدند و بعضى ايمان مى‌آوردند، ما نيز نبايد انتظار ايمان آوردن همه مردم را داشته باشيم. فَآمَنَتْ طائِفَةٌ ... وَ کَفَرَتْ طائِفَةٌ
«1». بقره، 183.
جلد 9 - صفحه 624
10- داشتن ايمان، رمز دريافت تأييدات الهى است. فَآمَنَتْ ... فَأَيَّدْنَا ...
11- حضرت عيسى عليه السلام، هم خودش مورد تأييد خداوند بود، «وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ» «1» و هم ياران‌خاص آن حضرت. «فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِينَ»
12- خداوند همان گونه که پيامبرش را تأييد و يارى مى‌کند، «وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ»* پيروانش را نيز يارى مى‌کند. «فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا»
«والحمد للّه ربّ العالمين»
«1». بقره، 78.