پیام‌های تفسیر نور

1- در جهان بينى الهى، هستى در حال تسبيح خداست. «يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ» 2- در تسبيح تکوينى، تفاوتى ميان موجودات آسمان و زمين، ميان جمادات و نباتات و حيوانات و انسان نيست. «يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ» 3- ستايش، بايد ملاک و ميزان و دليل داشته باشد. تسبيح، تنها سزاوار کسى است که حکومت و قداست و عزّت و حکمت را با هم داراست. يُسَبِّحُ لِلَّهِ‌ ... الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ‌ 4- پادشاهى و فرمانروايى خداوند، همراه با قداست و قدرت و حکمت است. «الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ» 5- حکومت خداوند، همراه با حکمت است. الْمَلِکِ‌ ... الْحَکِيمِ‌ 6- خداوند، عزيز است. «الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ» (همان گونه که پيامبرش، ايمان آوردندگان به پيامبرش و قرآنش عزيز هستند. «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ جلد 10 - صفحه 25 لِلْمُؤْمِنِينَ» «1»، «وَ إِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِيزٌ» «2») 7- قدرتى ارزش دارد که همراه با حکمت باشد، «الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ» خداوند هم قدرتمند است و هم حکيم، امّا قدرتمندى ديگران معمولًا با روحيه استکبار و استعمار همراه است.