1- بعثت پيامبران کارى الهى است. «هُوَ الَّذِي بَعَثَ»
2- بعثت پيامبران، عامل رويش، جهش و رستاخيز در همه سطوح و امور جامعه است. «بَعَثَ»
3- برخاستن پيامبر از يک جامعه امّى و آنگاه پرچمدارى علم و حکمت، يک معجزه الهى است. «بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا»
4- رهبر جامعه اسلامى بايد از مردم، «رَسُولًا مِنْهُمْ» و در مردم باشد. «فِي الْأُمِّيِّينَ»
5- تلاوت قرآن، وسيله و مقدمه تزکيه و تزکيه مقدم بر تعليم و تعلّم است
جلد 10 - صفحه 28
يَتْلُوا ... يُزَکِّيهِمْ ... يُعَلِّمُهُمُ. (چنانکه در جاى ديگر مى‌خوانيم: «اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ» «1» از خداوند پروا کنيد تا خداوند، حقايقى را به شما بياموزد).
6- تزکيه و خودسازى بايد در سايه مکتب انبيا و آيات الهى باشد. (رياضت‌ها و رهبانيت‌هايى که در سايه تعليم پيامبران نباشد، خود نوعى انحراف است.)
«يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَکِّيهِمْ»
7- تزکيه و تعليم در رأس برنامه‌هاى انبياست. «يُزَکِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ»
8- در مکتب انبيا، پرورش روحى و آموزش فکرى، در کنار بينش و بصيرت مطرح است. «يُزَکِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ»
9- در محيط فاسد نيز مى‌توان کار تربيتى کرد. «وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ»
10- براى درک زحمت‌هاى پيامبران الهى، بايد به وضعيّت فرهنگى و اخلاقى مردم زمان آن‌ها توجه کرد. «وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ»