در تفاسير مى‌خوانيم: پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مشغول خواندن خطبه‌هاى نماز جمعه بود که کاروان تجارى همراه با طبل و دُهل و سر و صدا وارد مدينه شد. بيشتر نمازگزاران به سراغ کاروان رفتند و حضرت را که در حال ايستاده مشغول ايراد خطبه بود، تنها گذاشتند.
«1». مؤمنون، 2.
جلد 10 - صفحه 46
اين آيه نازل شد و آنان را توبيخ کرد.
آيه به جاى انتقاد از ترک خطبه و نماز، از تنها گذاردن پيامبر، انتقاد مى‌کند. آرى، شکستن حرمت رهبر آسمانى از شکستن خطبه و نماز مهم‌تر است.
آغاز اين سوره با بعثت پيامبر اسلام بود و پايان آن، با انتقاد از تنها گذاشتن آن حضرت و اين خود هشدار به مؤمنان است.