تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ ساءَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ «2»
بعد از آن وصف منافقين را فرمايد:
اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً: فراگرفتند آن منافقان، سوگند خود را که به دروغ مى‌خورند يا شهادت خود را که جارى مجراى قسم است، سپرى که آن را وقايه خود ساختند تا به سبب آن از کشتن و اسيرى ايمن باشند مانند اهل حرب که سپر را آلت حفظ خود مى‌سازند، فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: پس باز مى‌دارند مردم عوام را به القاى شبهات باطله و کلمات واهيه از راه خدا و پيروى حق که دين اسلام است يا باز مى‌ايستند از راه خدا، إِنَّهُمْ ساءَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ:
بدرستى که ايشان بد عملى است آنچه هستند که بجا مى‌آورند از اظهار ايمان و ابطان خلاف آن و منع مردمان از ايمان، که شاهد است بر بدى اعمال.