تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ذلِکَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا فَطُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ «3»
ذلِکَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا: اين قول ايشان يا اين حال آنها از نفاق و دروغ، به سبب آنست که ايشان ايمان آوردند به زبان، يعنى به کلمه شهادتين ناطق شدند و خود را در زىّ اهل اسلام به مسلمانان نمودند، ثُمَّ کَفَرُوا: پس نگرويدند به دل، يعنى ظاهر شد کفر ايشان و مبين گشت نفاق آنها از گفتار
جلد 13 - صفحه 178
آنان، يا ايمان آوردند وقتى آيتى مشاهده کردند، و کافر شدند وقتى که استماع شبهات باطله از رؤساى خود نمودند. فَطُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ: پس مهر نهاده شده بر دلهاى ايشان تا به سبب آن، ملائکه آنها را از مؤمنين امتياز کنند يا حق سبحانه الطاف هاديه از آنها باز گرفت و تخليه ايشان نمود و واگذاشت ايشان را در باديه ضلالت به سبب تمرد آنان و سوء اختيار آنان کفر را بر ايمان با وجود مشاهده آيات هاديه و براهين ساطعه بر حقانيت اسلام و قرآن. فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ:
پس ايشان نمى‌دانند حقيقت ايمان را و نمى‌شناسند صحت آن را به جهت عناد و انکار، و تدبر نمى‌کنند در آيات واضحه تا باطل را از حق امتياز دهند.