تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَکُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُمْ مُسْتَکْبِرُونَ «5»
شأن نزول: چون آيات شريفه نازل شد، به ابىّ گفتند: اين آيات در باره تو آمده، برو خدمت پيغمبر تا از خدا طلب آمرزش براى تو نمايد. آن منافق سر را بپيچيد و روى بگردانيد و گفت: مرا گفتند ايمان آور، ايمان آوردم. حال گويند: پيغمبر را سجده کن؛ آيه نازل شد:
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا: و هرگاه گفته شود مر منافقان را بيائيد به طريق اعتذار، يَسْتَغْفِرْ لَکُمْ رَسُولُ اللَّهِ: تا آمرزش طلبد براى شما رسول خدا، لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ: بپيچند سرهاى خود را، يعنى روى بگردانند مانند کسى که از مکروهى روى بگرداند، يا سر را حرکت دهد جهت استهزاء به استغفار،
جلد 13 - صفحه 180
وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ: و مى‌بينى ايشان را که اعراض مى‌کنند و روى بگردانند، وَ هُمْ مُسْتَکْبِرُونَ: و ايشان گردنکشانند از اعتذار نزد پيغمبر و طلب مغفرت از او، و اظهار کنندگان عدم [احتياج] ايشان به آن.