تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ «6»
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ: مساوى است بر ايشان طلب آمرزش خواهى براى ايشان، أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ: يا آمرزش نخواهى براى ايشان، که اعراض مىکنند و روى برمىگردانند از استغفار، لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ: هرگز نيامرزد خدا ايشان را به جهت رسوخ آنان در نفاق و عناد، إِنَّ اللَّهَ: بدرستى که خداى تعالى، لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ: هدايت ننمايد به اجبار گروه بيرون رفتگان از فرمان الهى را و راه فلاح ننمايد به کسانى که خارج شدند از دائره صلاح، يعنى نظر لطف و توفيق از ايشان باز دارد به سبب سوء اختيار آنان گمراهى و نفاق را، يا آنکه به جهت کفر و نفاق، راه بهشت به ايشان ننمايد.