تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا وَ لِلَّهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنَّ الْمُنافِقِينَ لا يَفْقَهُونَ «7»
هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ: ايشان، کسانيند که مى‌گويند انصار را که، لا تُنْفِقُوا عَلى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ: انفاق نکنيد بر کسانى که نزد رسول خدايند از فقراى مهاجرين، حَتَّى يَنْفَضُّوا: تا متفرق شوند و پراکنده گردند به جهت گرسنگى و برهنگى، وَ لِلَّهِ
جلد 13 - صفحه 181
خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: و حال آنکه مر خداى راست خزائن روزى که در آسمانها و زمينهاست، يعنى مفتاح ارزاق که از آسمان يا زمين به بندگان مى‌رسد، به يد قدرت اوست و بر حسب حکمت و مصلحت هر که را خواهد غنى گرداند، اگرچه ديگران ابا داشته باشند از انفاق بر فقرا، و هر که را خواهد فقير سازد تا به سبب فقر و صبر به ثواب جزيل نائل گردد. وَ لکِنَّ الْمُنافِقِينَ: و لکن منافقان به جهت فرط ضلالت و جهالت، لا يَفْقَهُونَ: نمى‌دانند که رازق على الاطلاق، خداوند سبحان است نه آدميان.