اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
سَواءٌ عَلَيهِم أَستَغفَرت‌َ لَهُم أَم لَم تَستَغفِر لَهُم لَن يَغفِرَ اللّه‌ُ لَهُم إِن‌َّ اللّه‌َ لا يَهدِي القَوم‌َ الفاسِقِين‌َ «6»
مساوي است بر اينها چه شما استغفار بکني بر اينها يا نکني هرگز خدا نمي- آمرزد آنها را بدرستي که خدا هدايت نميکند قومي را که فاسق باشند.
استغفار منحصر است باهل ايمان که آلوده به پاره‌اي از معاصي شده باشند غير مؤمن هر که هست و هر چه هست بايد او را لعن و طرد نمود: ما کان‌َ لِلنَّبِي‌ِّ وَ الَّذِين‌َ آمَنُوا أَن يَستَغفِرُوا لِلمُشرِکِين‌َ وَ لَو کانُوا أُولِي قُربي مِن بَعدِ ما تَبَيَّن‌َ لَهُم أَنَّهُم أَصحاب‌ُ الجَحِيم‌ِ نحل آيه 113. و اينکه آيه اگر چه در حق مشرکين نازل شده لکن علت معمم است که هر که چنين شد اصحاب جحيم است نبايد بر او استغفار کرد بعلاوه غير مؤمن هر که هست حکم مشرک دارد در زيارت جامعه ميخوانيد:
(و من خالفکم مشرک).
سَواءٌ عَلَيهِم تأثيري بر آنها ندارد.
أَستَغفَرت‌َ لَهُم أَم لَم تَستَغفِر لَهُم اصلا پيغمبر براي آنها هرگز استغفار نميکند مادامي که در کفر و ضلالت و نفاق و شرک باشند غايت محبت پيغمبر در حق آنها طلب هدايت است
(اللهم اهد قومي فانهم لا يعلمون)
لکن آنهايي که از قابليت هدايت افتاده‌اند و خدا ميداند هرگز هدايت نميکند فقط آنهايي که قابل هستند خداوند تفضلا هدايت ميکند: إِنَّک‌َ لا تَهدِي مَن أَحبَبت‌َ وَ لکِن‌َّ اللّه‌َ يَهدِي مَن يَشاءُ وَ هُوَ أَعلَم‌ُ بِالمُهتَدِين‌َ قصص آيه 56.
لَن يَغفِرَ اللّه‌ُ لَهُم لن از براي نفي تأبيد است يعني هرگز و علتش اينکه است که:
إِن‌َّ اللّه‌َ لا يَهدِي القَوم‌َ الفاسِقِين‌َ و لفظ فاسق شامل جميع طبقات شرک و کفر
جلد 17 - صفحه 24
و ضلالت و از همه بالاتر منافق ميشود چون قابليت ندارند.