1- خودت را به جاى ديگران بگذار تا مسائل را خوب درک کنى. «أَ يَوَدُّ أَحَدُکُمْ ...»
2- از مثالهاى طبيعيى که زمان و مکان و عصر و نسل در آن اثر نمىگذارد، استفاده کنيم. «جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ ...»
3- منّت و آزار بعد از انفاق، همچون باد سوزانى است بر باغى سرسبز، و آتشى بر بوستانى خرّم. «فَاحْتَرَقَتْ»
4- رشد يافتن، تدريجى است، ولى تخريب و حبط عمل در يک لحظه است.
«فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ»
5- مثالهاى قرآن، براى فکر کردن است. «لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ»
«1». بحار، ج 8، ص 186.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 424