1- هدف از انفاق، رهايى از بخل است، نه رهايى از اشياى بى‌ارزش و نامطلوب.
«أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما کَسَبْتُمْ»
2- در انفاق، تفاوتى ميان پول نقد يا کالا نيست. «ما کَسَبْتُمْ ... مِمَّا أَخْرَجْنا»
3- بخششِ بادآورده‌ها مهم نيست، بلکه بخشش از دست‌رنج، داراى ارزش است. «ما کَسَبْتُمْ»
4- در انفاق بايد کرامت محرومان محفوظ بماند. «وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ»
5- نه تنها از چيزهاى ناپاک و پست انفاق نکنيد، بلکه به فکر آن نيز نيفتيد. «وَ لا تَيَمَّمُوا»
«1». تفسير برهان، ج 1، ص 255 وراهنما.
جلد 1 - صفحه 425
6- وجدان انسان، بهترين معيار براى شناخت پسنديده و ناپسند است. هر آنچه را مى‌پسندى که به تو انفاق کنند، شايسته است که انفاق کنى و اگر آنرا دوست نمى‌دارى، شايسته‌ى انفاق نيست. «لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا»
7- هر فرد ثروتمندى احتمال فقير شدن خود را بدهد، شايد روزى دستِ دهنده شما، دستِ گيرنده شد. «آخذيه»
8- گرفتن مال نامرغوب، نشانه رضايت فقرا نيست، بلکه نشانه‌ى استيصال آنان است. «تغمضوا» يعنى شما هم با اغماض وسختى ممکن است چيزى را بگيريد، ولى اين نشانه‌ى رضايت شما نيست.
9- اثر انفاق به خود شما بر مى‌گردد، وگرنه خداوند غنى و بى‌نياز است. «أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ»
10- غناى الهى همراه با کمالات ومحبوبيّت است. «غَنِيٌّ حَمِيدٌ»