تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) أَ يَوَدُّ أَحَدُکُمْ أَنْ تَکُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُ فِيها مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ وَ أَصابَهُ الْکِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ کَذلِکَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآياتِ لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ (266) ترجمه‌ آيا دوست ميدارد کسى از شما که باشد مر او را بوستانى از درختان خرما و انگور که روان باشد در آن نهرها و مر او را باشد در آن بوستان از تمام ميوهها و برسد مر او را پيرى و مر او را باشد فرزندانى ناتوان پس برسد آن بوستان را گردبادى که در آن آتشى باشد پس بسوزد اين چنين بيان ميفرمايد خدا براى شما آياترا باشد که شما تفکر نمائيد. جلد 1 صفحه 343 تفسير قمى از حضرت صادق (ع) نقل نموده که کسيکه مال خود را براى رضاى خدا انفاق نمايد و پس از آن منت نهد مانند چنين کسى است که صاحب چنين باغى باشد و منت آن مانند آن گرد باد و آتش سوزان است و استفهام براى انکار است و باغ بدوا بخرما و انگور نسبت داده شده براى غلبه وجود و کثرت منافع آندو و بعدا تصريح شده است بآنکه در آن از تمام ميوهها موجود است تا معلوم شود که اختصاص به آندو ندارد و ممکن است مراد از ثمرات منافع باشد و مزيت ذکر پيرى آنستکه فقر در آن حال ناگوارتر است خصوص با داشتن فرزندان ناتوانيکه قادر بکمک در معاش نباشند و اعصار باد تنديست که از زمين برميخيزد و منعکس ميشود بجانب آسمان مانند عمود و چون بدرختان بارور برسد فاسد مينمايد آنها را و گاه باشد که در آن اجزاء ناريه باشد که بسوزاند اشجار را خلاصه آنکه حال کسيکه عمل خود را بريا و سمعه و عجب و منت و آزار مردم فاسد مينمايد با احتياج تام بعوض آن در دنيا و آخرت شبيه است بحال چنين شخصى در تأسف و حرمان و خسران با احتياج بباغ و منافع آن و در اين آيه و آيه قبل تشبيه شده است امور معقوله بامور محسوسه براى جاى گرفتن حق در اذهان عامه و ترغيب بخلوص نيت و تطهير آن از اغراض فاسده موهومه و تعقيب آن بموانع قبول و حصول نتيجه مطلوبه و بيان آيات سابقه و ايضاح آن بنحويکه موجب تفکر و عبرت شنوندگان گردد.