در آيه هفتم، منافقان مى‌گفتند: به ياران پيامبر کمک نکنيد تا دور او را خلوت کنند. شايد اين آيه براى خنثى کردن طرح آنان، به مؤمنان مى‌گويد: شما که ايمان داريد به مؤمنان کمک کنيد تا دور حضرت خالى نشود.
اگر انسان، مرگ و قيامت را باور کند، خيلى راحت انفاق مى‌کند. قرآن، چندين بار براى ايجاد انگيزه انفاق، مسئله معاد و قيامت را مطرح کرده است، از جمله در سوره بقره آيه 254 مى‌فرمايد: «أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ» از آنچه به شما داده‌ايم پيش از آن که قيامت فرارسد که دوستى و داد و ستد و شفاعتى در کار نيست، انفاق کنيد.
ابن عباس مى‌گويد: اين درخواستِ فرصت در لحظه مرگ، براى کسانى است که زکات مال
جلد 10 - صفحه 64
خود را نداده‌اند يا مستطيع بوده، ولى حج انجام نداده‌اند. «1»
تقاضاى مهلت و بازگشت به دنيا پذيرفته نيست، نه در آستانه مرگ، که آيه 100 سوره مؤمنون و اين آيه مى‌فرمايد و نه در قيامت که دوزخيان مى‌گويد: «رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ» «2»
امام باقر عليه السلام با استناد به آيه «وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً»، فرمود: هر سال در شب قدر تمام امور تا شب قدر بعدى، ثبت و حتمى شده و نازل مى‌شود و تغيير و تأخيرى در آن صورت نمى‌دهد. «3»