حاکمان دنيوى براى کسب و حفظ قدرت خود، مرتکب خلافکارى‌هايى مى‌شوند، ولى خداوند فرمانروايى است که همه هستى او را تقديس و تنزيه مى‌کنند و هيچ ظلمى از او صادر نمى‌شود.
حمد و ستايش، حقّ کسى است که از عيب و نقص به دور باشد، لذا اوّل تسبيح خداوند مطرح شده است و سپس ستايش او در نماز نيز تسبيح و حمد، در رکوع و سجود در کنار هم آمده است.