پیام‌های تفسیر نور

1- تمام موجودات هستى نوعى شعور دارند و طبق همان شعور، به تسبيح الهى مشغولند. (دريغ که بعضى انسان‌ها به خاطر ترک عبادت و تسبيح، وصله ناهمرنگ هستى هستند). «يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ» 2- حکومت خداوند مطلق است و هيچ محدوديتى ندارد. «لَهُ الْمُلْکُ» (حکومت الهى حقيقى است نه مجازى، نه عاريه‌اى، نه اعتبارى و نه موقّت) 3- در دنيا بسيارى از افرادى که حکومت و قدرت دارند، مورد انتقادند، ولى خداوند هم قدرت و حکومت دارد و هم مورد ستايش است. «لَهُ الْمُلْکُ وَ لَهُ الْحَمْدُ» 4- سرچشمه تمام کمالات اوست و لذا تمام ستايش‌ها براى اوست. «لَهُ الْحَمْدُ» 5- در دنيا بسيارى از فرمانروايان از حل مشکلات و انجام اصلاحات عاجزند، ولى خداوند، فرمانروايى است که بر هرکارى قادر است. لَهُ الْمُلْکُ‌ ... وَ هُوَ عَلى‌ کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ 6- قدرت خداوند نسبت به همه هستى يکسان است. (آفريدن يک قطعه سنگ با آفريدن يک سلسله کوه براى او يکسان است، همان‌گونه که براى چشم ما، ديدن يک ميخ و ديدن يک کوه يکسان است). «وَ هُوَ عَلى‌ کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌10، ص: 68