تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً إِذا جاءَ أَجَلُها وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ «11»
وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً: و هرگز خدا تأخير نياندازد هيچ نفسى را از مرگ، إِذا جاءَ أَجَلُها:
«1» منهج الصادقين، جلد 9، صفحه 299.
جلد 13 - صفحه 185
چون بيايد و برسد وقت رفتن آن، چه حکمت او سبحانه مقتضى آنست که چون عمر به آخر رسد، چيزى بر آن نيفزايد و از آن کم نکند. وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ: و خدا آگاه است به آنچه مى‌کنند آدميان از خير و شر، و همه را بر وفق عمل جزا خواهد داد.
تنبيه: آيه آگاهى است که چون شما دانستيد موت از وقت خود متأخر نمى‌شود و لا محاله واقع خواهد شد، و خدا آگاه است به احوال شما و شما را جزا خواهد داد، پس هرچه زودتر مسارعت نمائيد به بيرون آمدن از عهده واجبات و مستعد شدن به درک مثوبات و اين بهتر باشد. و از علماى عظام منقول است که: (ليس فى الزجر عن التفريط فى حقوق اللّه آية اعظم من هذه الايه): نيست در زجر از تفريط و تقصير در حقوق الهى آيه‌اى عظيمتر از اين آيه.
جلد 13 - صفحه 186
ج13، ص187
سوره شصت و چهارم (التغابن)
سورة التغابن: اين سوره مبارکه نزد ابن عباس مکى است الّا سه آيه آخر که در مدينه نازل گشته است.
عدد آيات: هيجده آيه است به اتفاق امت.
عدد کلمات: دويست و چهل و يک.
عدد حروف: هزار و هفتاد.
ثواب تلاوت: ثواب الاعمال از حضرت صادق عليه السّلام مروى است: هر که سوره تغابن را در نماز واجبه بخواند، اين سوره شافع او شود روز قيامت و شاهد عدل باشد بر اعمال صالحه او نزد کسى که اجازه شهادت او داده باشد و از او مفارقت نکند تا آنکه به بهشت درآورد. «1» بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ