تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْکُ وَ لَهُ الْحَمْدُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ «1»
«1» منهج الصادقين، جلد 9، صفحه 300.
جلد 13 - صفحه 188
يُسَبِّحُ لِلَّهِ: به پاکى و پاکيزگى ستايش مى‌کنند مر خداى را، ما فِي السَّماواتِ: آنچه در آسمانها است از روحانيات، وَ ما فِي الْأَرْضِ: و آنچه در زمين است از جسمانيات.
بيان: تسبيح مکلفان به قول است، و تسبيح غير ايشان را دو قول است: يکى به دلالت، چه آنها دالند بر کمال قدرت و علم و استغناى ذاتى سبحانى، و ديگر تسبيح قولى که هر يک تسبيحى دارند، چنانچه در سوره‌هاى سابقه بيان شد.
لَهُ الْمُلْکُ: مر او راست پادشاهى مطلق، زيرا خالق آسمان و زمين و آنچه ميان آنهاست او باشد، وَ لَهُ الْحَمْدُ: و مر او راست خاصه ثنا و ستايش، زيرا نعمت آفرينش و پرورش و ساير نعم نامتناهى که افاضه شده، از او است، زيرا ذات يگانه سبحانى، مبدع جميع اشياء و مربى همه ممکنات، و اصول جميع نعم و فروع آن، از فيض عميم او است. وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ: و او بر همه چيزها تواناست از ايجاد معدوم و افناى موجود و تغيير و تبديل آنها بر وفق حکمت و مقتضاى مصلحت، چه نسبت ذات او بر تمام اشياء على السويه است.