1- علم خداوند، محدود به زمان و مکان و اشيا يا امور خاص نيست. هم به آسمانها و زمين علم دارد و هم به آنچه پنهانى يا علنى انجام شود، آگاه است.
يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ ... يَعْلَمُ ما تُسِرُّونَ ...
2- انسان، رها نيست، بلکه زير نظر خداست. «يَعْلَمُ ما تُسِرُّونَ وَ ما تُعْلِنُونَ»
3- پنهان و آشکار براى خداوند يکسان است. تُسِرُّونَ ... تُعْلِنُونَ
4- خداوند، هم به کارهاى مخفيانه انسان آگاه است و هم به افکار و انگيزهها و اسرار نهفته در سينه او. تُسِرُّونَ ... بِذاتِ الصُّدُورِ