تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ يَعْلَمُ ما تُسِرُّونَ وَ ما تُعْلِنُونَ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ «4»
يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: مى‌داند به علم کامل خود آنچه در آسمانهاست از اصناف مکونات و آنچه در زمين است از انواع مخترعات، وَ يَعْلَمُ ما تُسِرُّونَ: و مى‌داند آنچه مخفى دارند بر يکديگر، وَ ما تُعْلِنُونَ: و آنچه آشکارا مى‌کنند، وَ اللَّهُ عَلِيمٌ: و خدا داناست، بِذاتِ الصُّدُورِ: بر آنچه در سينه‌هاست از خواطر و افکار، يعنى عالم است به کل معلومات از جزئى و کلى و نهانى و آشکارا.
تنبيه: در اين آيه حق تعالى تنبيه فرموده به علم ازلى خود به آنچه در آسمان و زمين است، و بعد از آن به عالم بودن آنچه نهان و آشکاراى بندگان است، و بعد از آن به عالميت خود به خفاياى صدور، و بر آنکه هيچ چيز از کليات و جزئيات بر او مخفى نيست. پس سزاوار است که بندگان در جميع حالات از ذات سبحانى ترسان و هراسان باشند، و بر هيچ چيز که مخالف رضاى او باشد جرئت ننمايند. و تکرير علم در آن، در معنى تکرير وعيد است.