مراد از نور در اين آيه، قرآن کريم است. چنانکه در آغاز سوره ابراهيم مى‌خوانيم: «کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْکَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ» کتابى به سوى تو فرستاديم که مردم را از ظلمات (شرک و جهل و تفرقه) خارج و به نور (توحيد و علم و وحدت) هدايت کنى.
در آيات قبل، سخن از کفر و ايمان نياوردن به خدا و رسول و معاد بود که امت‌هاى قبلى را گرفتار عذاب کرد. اين آيه مى‌فرمايد: پس شما راه آنان را نرويد و ايمان آوريد.
در روايات مى‌خوانيم: نور، همان امامان معصومند، زيرا آنان قرآنِ مجسّم و ناطقند. امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد: آنان هستند که قلوب اهل ايمان را نورافشانى مى‌کنند. «هم الّذين
جلد 10 - صفحه 79
ينوّرون قلوب المؤمنين» «1»