موضوع قرض الحسنه، در آيات متعدّدى از قرآن «1» آمده و پيرامون آن مباحثى مطرح شده است که براى جلوگيرى از تکرار، از طرح آن در ذيل اين آيه خوددارى مى‌کنيم.
خداوندى که تمام هستى را آفريده، از انسانى که هستى و اموالش را خودش به او داده مى‌خواهد که به ديگران کمک کند و فرموده وام دادن به ديگران، وام دادن به خداوند است و وعده‌ها و پاداش‌هاى چندين برابر مى‌دهد، اين به خاطر رشد انسان و دل کندن او از دنيا و رسيدگى به فقرا و خدمت به مردم و گره گشايى از آنان و شکستن بت دلبستگى به ماديت و پرواز به سوى خدا و شکوفايى روح سخاوت و عاطفه است.
«1». بقره، 245؛ مائده، 12؛ حديد، 11 و 18؛ تغابن، 17؛ مزّمل، 20.
جلد 10 - صفحه 92
البته وام دادن، زمانى ارزش دارد که نيکو باشد، فورى باشد، بى‌منّت باشد، با احترام باشد، براى مصرف حقّى باشد، مبلغ و مقدار آن مشکل‌گشا باشد، براى خدا و بدون چشم داشت از مردم باشد و موجب غرور قرض دهنده نشود.
در قرآن کفّاره گناهان چند چيز بيان شده است؛ از جمله: توبه، نماز، جهاد و قرض‌الحسنه.