1- دشمنان به دنبال سلطه همه جانبه بر شما هستند. «يَثْقَفُوکُمْ»
2- خاموشى دشمن، نشانه‌ى دوستى او نيست بلکه فرصت ضربه زدن نيافته است. «إِنْ يَثْقَفُوکُمْ يَکُونُوا لَکُمْ أَعْداءً»
3- دشمن هم تهاجم نظامى دارد، «يَبْسُطُوا إِلَيْکُمْ أَيْدِيَهُمْ» هم تهاجم فرهنگى. «وَ أَلْسِنَتَهُمْ»
4- ريشه‌ى دست و زبان درازى‌هاى دشمن، خواسته‌هاى قلبى و درونى اوست.
يَبْسُطُوا إِلَيْکُمْ أَيْدِيَهُمْ وَ أَلْسِنَتَهُمْ ... وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ
5- دشمنان، در دشمنى با شما وحدت دارند. يَکُونُوا ... يَبْسُطُوا ... وَدُّوا
6- هدف دشمن از ضربه‌هاى نظامى و فرهنگى، دست برداشتن شما از مکتب است. «وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ»
7- تا کفر نورزيد، دشمن از شما راضى نمى‌شود. «وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ» (در آيه 217 سوره بقره نيز مى‌خوانيم: «لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّى يَرُدُّوکُمْ عَنْ دِينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا»)