پیام‌های تفسیر نور

1- عواطف خويشاوندى، گاهى زمينه تمايل به دشمنان است. تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ ... لَنْ تَنْفَعَکُمْ أَرْحامُکُمْ‌ 2- چه انگيزه‌اى براى ايجاد رابطه دوستانه با کفّار داريد؟ قلباً که مايلند شما هم کافر شويد. «وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ» دست و زبانشان که بر ضدّ شماست. «يَبْسُطُوا إِلَيْکُمْ أَيْدِيَهُمْ وَ أَلْسِنَتَهُمْ» در قيامت هم که سودى براى شما ندارند. «لَنْ تَنْفَعَکُمْ» 3- از ناکارآمدى تکيه‌گاه‌ها و تنهايى خود در قيامت ياد کنيد تا از کفّار قطع اميد کنيد، گرچه از بستگان شما باشند. لَنْ تَنْفَعَکُمْ‌ ... يَوْمَ الْقِيامَةِ 4- در روز قيامت، خدا بستگان منحرف را از مؤمنان جدا مى‌کند، پس براى چند روز دنيا، خود را به آنان وابسته نکنيم‌ أَوْلِياءَ ... يَفْصِلُ بَيْنَکُمْ‌ 5- ايمان به علم و نظارت خداوند، عامل بازدارنده از گناه است. «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» «1». مؤمنون، 101. «2». بقره، 166. تفسير نور(10جلدى)، ج‌9، ص: 578